Η διαφορά με το παρελθόν όμως είναι ότι μετά τον εκδημοκρατισμό της τεχνολογίας, στις τωρινές εικόνες φαινόμαστε πια εμείς οι ίδιοι.
Απόσπασμα από άρθρο του Γιώργου Βαλαή.
ΚΟΝΤΕΙΝΕΡ #11
κυκλοφορεί τη Δευτέρα 1η Νοέμβρη μαζί με την Ελευθεροτυπία
πολιτική/ πολιτισμός/ τέχνες
Το Εικονοστάσιο της Λογικής
Κάθεσαι στον καναπέ παρακολουθώντας την τηλεόραση και βλέπεις την πραγματικότητα να διπλασιάζεται μπροστά σου δίχως να απορείς πώς η απόσταση ήρθε τόσο κοντά. Αρκεί που η εικόνα της απόστασης απέχει δύο μέτρα. Κοιτάζεις την εικόνα, μια επιφάνεια που πιθανώς δεν είναι οικεία και δεν αναρωτιέσαι ποια είναι η σχέση σου με αυτή. Από την άλλη, όταν βλέπεις ένα όνειρο, θες να μάθεις ποια είναι η σχέση σου με τις εικόνες του, γιατί όσο ανοίκειο κι αν είναι, το όνειρο είναι δημιούργημά σου.
Σε ένα όνειρο τις προάλλες κατέβαινα σκάλες τρέχοντας ώσπου αδυνατούσα πλέον να κατέβω, όσο προχωρούσα οι σκάλες αποκτούσαν βάθος, μέχρι που η επιστροφή μου ήταν αδύνατη. Η εξήγηση φαίνεται σαφής, το αδιέξοδο. Η δομή, όμως, των εικόνων είναι άτακτη. Σύμβολα και γλώσσα φτιάχνουν τις δικές τους σχέσεις τις οποίες προβάλλουμε, εικονοποιούμε. Στην περίπτωση αυτή η εικόνα είναι ο μεσολαβητής της ομολογίας, μιας αλήθειας απόμακρης που επηρεάζει το εικονοστάσιο της λογικής.
Κι εκεί που νόμιζες ότι η αλήθεια σου μετράει, καταλαβαίνεις ότι η δύναμή της, η αξία της παραπαίει. Γιατί; Γιατί η μνήμη που ανακαλεί εικόνες ελλιπούς πληροφορίας
είναι αδύναμη. Δύναμη; Η δύναμη είναι η ενότητα που πηγάζει από την αισθητήρια διαφορά και, συνεπώς, η αδυναμία δεν είναι ενότητα. Διαφορά; Διαφορά είναι το ζήτημα για το οποίο γίνεται τόσος ντόρος, ίσως μία πρωτογενής ελευθερία.
Όμως, επειδή η εικόνα είναι μια διαφορετική δύναμη που διαχωρίζει την παρουσία από την πραγματικότητά της, ανάγοντάς την σε μια κατάσταση χωρίς φυσικές διαστάσεις, ετεροχρονισμένη και ετεροτοπική, είναι κυρίως ομοιότητα. Η ομοιότητα είναι το δείγμα. Οπότε, ποια είναι η ταυτότητα ενός δείγματος που μας επηρεάζει τόσο άμεσα;
Χειραγωγείται η παρουσία από τους κατασκευαστές έως τους καταναλωτές εικόνων μέχρις εσχάτων. Και επειδή η εκμετάλλευση συνήθως προκαλεί μεταμορφώσεις στο δίκτυο των σχετικών δυνάμεων, ίσως κάποτε και σε ένα μέλλον μακρινό να ζούμε ως εικόνες.
της Δήμητρας Δερτιλή
Από τις εικόνες της πραγματικότητας στην πραγματικότητα των εικόνων
Τα τεχνικά μέσα δεν προορίζονται απλά να ανα-
παραστήσουν για λογαριασμό μας τον κόσμο αλλά
αναλαμβάνουν τη δόμηση του ίδιου του μηχανι-
σμού της αισθητικής αντίληψής μας, σε σημείο που
η τελευταία μετασχηματίζεται όλο και περισσότερο
σε μια "εξαρτημένη μεταβλητή"
Απόσπασμα από άρθρο του Δημήτρη Γκινοοσάτη.
ΚΟΝΤΕΙΝΕΡ #11
κυκλοφορεί τη Δευτέρα 1η Νοέμβρη μαζί με την Ελευθεροτυπία
Τι είναι αυτό που κάνει μια εικόνα ανυπόφορη;
Η ενοχή που συμπεριλαμβάνει τον θεατή στη παγίδα του θεάματος
δεν είναι παρά το γεγονός πως απλώς κοιτάζει εικόνες.
Αν δεν κοίταζε δεν θάταν ένοχος.
Απόσπασμα από άρθρο του Ηλία Μαρμαρά.
ΚΟΝΤΕΙΝΕΡ #11
κυκλοφορεί τη Δευτέρα 1η Νοέμβρη μαζί με την Ελευθεροτυπία
Αντιτρομοκρατικός Νόμος: Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο
Ποιος και για ποιό λόγο επιθυμεί να ακυρώσει τη φιλελεύθερη μορφή και λειτουργία του σύγχρονου ποινικού δικαίου; Γιατί το κράτος επιμένει σε τέτοιου είδους σκληρύνσεις και άρσεις παραδοσιακών εγγυήσεων που συνιστούν τον πυρήνα του φιλελεύθερου ποινικού δικαίου;
Απόσπασμα από άρθρο του Δημήτρη Δημούλη και της Κλειώς Παπαπαντολέων.
ΚΟΝΤΕΙΝΕΡ #11
κυκλοφορεί τη Δευτέρα 1η Νοέμβρη μαζί με την Ελευθεροτυπία
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)